Liefste Anne, beste familie,
Met ontsteltenis hebben wij het overlijden van Kris vernomen.
Onze woorden schieten te kort om jullie te steunen in dit verdriet,
we hebben enkel nog onze ogen om te wenen.
Terwijl iedereen zijn leven doorgaat, staat jullie wereld nu stil.
Ooit zal het rouwen wennen, maar nooit verdwijnen.
En zo ook Kris,
we zullen hem blijven herinneren,
als een warme persoon, synchroon met de natuur,
iemand die je graag in de buurt had.
Zolang hij voort bestaat in onze gedachten en verhalen,
zolang hoort hij bij dit leven.
We zijn Kris dankbaar voor zijn vriendschap en genegenheid.
Veel moed in deze moeilijke tijden,
Ingrid en Gert