Lieve, lieve Martine,
Tot een paar jaar geleden was je nog altijd dat ‘spring in ’t veld’ als, toen ik je voor de eerste keer ontmoette, ergens in 1989.
Altijd enthousiast, goedgeluimd, blij om te leven. Je was de grote liefde van Maarten, zijn soulmate. Jullie waren echt een modelkoppel. Maar die vreselijke ziekte deed je altijd fel brandend lichtje stilletjes uitgaan. Maarten, mijn welgemeend medeleven met het heengaan van Martine. Blijf de optimist die je steeds was en dan kom je dit grote verlies wel te boven. Bel me gerust als het even niet gaat.
En nogmaals mijn excuses omdat ik niet op de uitvaart was.
Warme groet.
Spike