Lieve familie van Katleen,
Er zijn geen woorden om uit te drukken hoe erg ik met jullie meeleef. Het is niet te begrijpen, niet te geloven dat we haar nooit meer zullen tegenkomen…
Sinds de lagere school was zij iemand die meewandelde op mijn levenspad, soms dicht bij elkaar en soms met wat afstand ertussen, maar altijd wel binnen het gezichtsveld.
Zo dacht ik dat het altijd zou blijven verdergaan… gezellige reünie-etentjes met de ‘VMS-chicks’, een knuffel en babbeltje op de kermis, snel effe zwaaien op de voetbal. Het waren de laatste jaren vaak korte momentjes maar er is geen vertrouwdere band als die eerste die je opbouwt op de lagere school.
Binnenkort hebben we nog eens een reünie, door Katleen zelf nog georganiseerd. Het zal een beetje vreemd aanvoelen, maar zij zal ons die avond samenbrengen zoals ze steeds heeft gedaan. Voor ons zal het troost bieden om mooie herinneringen aan haar op te halen en we gaan haar traditie zeker verder zetten.
Ik weet dat Katleen een grote vrienden- en kennissenkring heeft en dat er heel veel sterke schouders zullen zijn om op uit te huilen. Ik hoop dat jullie troost vinden bij elkaar.
Aan de ene kant wil ik jullie veel sterkte toewensen, maar aan de andere kant hoeven jullie helemaal niet sterk te zijn. Ik wens jullie vooral veel liefde en warmte toe en wanneer jullie er klaar voor zijn ook heel veel moed om het leven terug op te pikken zoals Katleen dat zou hebben gedaan/gewild.
Ik brand een kaarsje voor jullie allemaal.
Dikke knuffel,
Lindsay x