Lieve, lieve Nicole, het is zo onwerkelijk dat jij er nu niet meer bent. Het nieuws sloeg in als een bom. Jij, die lieve, sterke vrouw die altijd klaarstond voor iedereen, steeds met een lach. Ik vergeet nooit hoe jij je over mij ontfermde toen ik 20 jaar geleden bij de Stad begon en mijn mama ziek werd. Ik heb jou altijd een beetje als een tweede mama gezien. Wat ga ik onze maandelijkse afspraakjes missen, je berichtjes, je luisterend oor en wijze raad. Het is een eer jou in mijn leven te hebben gehad en dat is wat heel veel anderen samen met mij vinden. We gaan jou blijven eren, wij de 4 “ladies”. Maar er zal altijd een puzzelstukje ontbreken en dat ben jij lieve, lieve Nicole.
Mijn diepste medeleven gaat nu naar je lieve man, kinderen en mama en alle anderen die jou dierbaar waren.
Geef mijn mama hierboven een dikke knuffel van mij.
Rust zacht Nicole. Ooit zien we mekaar weer.
“Je bent zo ver
onbereikbaar
onhoorbaar
Je bent weg
maar niet vergeten
Je leeft verder
in ieders hart
dat je ooit raakte”