Lieve Daniel, Luc, Michel, Nico en Muriel,
Ik leef met jullie mee bij dit afscheid van jullie mama en oma.
Dat is niet moeilijk, want het verdriet om het verlies van mijn papa en zus is nog vers.
Daarom een gedicht uit Johanna´s laatste bundel dat ook jullie misschien wat troost kan bieden:
“Als ik dood ben zal ik buiten zijn
niet binnen in dit lege huis
Ik zal de nerven van het boomblad zijn (…)
Ik zal de trillers van de merel zijn (…)
Ik zal de kraaien op het veldje zijn (…)
Ik zal weer meervoud zijn”
Uit: Johanna Pas, De onverwachteling